Onder 5.8. Parket bij de Hoge Raad 29 september 2020

De derde klacht is dat het hof heeft verzuimd te overwegen of en zo ja, waarom, de gedragingen (het onttrekken van de geldbedragen en niet uitleveren van de administratie) zijn verricht in de sfeer van de rechtspersoon en dus zijn toe te rekenen aan [DD] . Het hof heeft geen uitdrukkelijke overwegingen gewijd aan de vraag of de gedragingen redelijkerwijs zijn toe te rekenen aan [DD] . Door en namens de verdachte is hierop ook geen verweer gevoerd. Mijns inziens kan het daderschap van [DD] worden afgeleid uit de bewijsoverwegingen en -middelen. Daarbij neem ik in aanmerking dat [betrokkene 13] , vanaf 29 november 2009 enig bestuurder en aandeelhouder van [DD] was (bewijsmiddel 44), de bankrekeningen van de vennootschap op zijn naam heeft moeten zetten en dat er toen gelden van de bankrekening van [DD] zijn weggesluisd naar rekeningen van de verdachte (via [EE] en [GG] , zie bewijsmiddelen 47 t/m 51). In dat verband heeft [betrokkene 13] verklaard dat hem was verteld dat er geen geld op de rekening mocht blijven staan, dat wat er binnen zou komen zo snel mogelijk van de rekening af moest en dat hij rechtstreeks geld moest overmaken van de rekening van [DD] naar bedrijven van de verdachte (bewijsmiddel 46). Hierin ligt besloten dat de gedragingen zijn verricht door iemand die werkzaam was ten behoeve van de rechtspersoon en dat de gedragingen dus in de sfeer van de [DD] zijn verricht. Ook het voldoen aan de verplichting de administratie te overleggen, past in de normale bedrijfsvoering van de rechtspersoon, zodat ook de gedraging dit niet te doen of na te laten redelijkerwijs kan worden toegerekend aan de [DD] . Tot een nadere motivering was het hof niet gehouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/92c8e818f9236034abca17564b13190aef30f030950a41af5e89b70c8724528e | shasum -a 256