Onder 4.12 Parket bij de Hoge Raad 25 september 2020

In de tweede lezing geeft het hof, anders dan de kantonrechter, géén oordeel over de vraag wanneer de arbeidsovereenkomst is geëindigd (op 28 februari of 1 maart 2018?). Het hof overweegt dat “ op zichzelf in de rede [ligt] dat een opzegging per 1 maart 2018 beoogde de arbeidsverhouding te doen eindigen op 28 februari 2018 ” (laatste zin rov. 5.8), maar dat [verweerster] – gelet op de aan de betekenis van ‘per’ in het normale spraakgebruik en een tweetal arresten van Uw Raad te ontlenen steun – redelijkerwijs heeft mogen begrijpen dat door het ontslag per 1 maart 2018 de arbeidsovereenkomst eindigde op 1 maart 2018 (eerste zin rov. 5.10). Hiermee zou het hof niet zeggen dat de arbeidsovereenkomst op 1 maart 2018 is geëindigd, maar ‘slechts’ dat het kan volgen dat [verweerster] de opzegging op die wijze heeft begrepen. Of het de juiste opvatting is, laat het hof dan in het midden. Zo bekeken hakt het hof de knoop dus niet door. Het hof zegt dan simpelweg dat de onduidelijkheid over de einddatum van de arbeidsovereenkomst voor rekening van ABN AMRO komt (rov. 5.10). De centrale passage van de tussenbeschikking is dan de tweede alinea van rov. 5.10, waarin het hof oordeelt: “ Door (…) na te laten [afdoende duidelijkheid te verschaffen over de einddatum van de arbeidsovereenkomst] heeft ABN AMRO (…) een onduidelijke situatie gecreëerd waarvan de gevolgen voor haar rekening dienen te komen. Bij deze stand van zaken [een onduidelijke situatie, A-G] moet de arbeidsovereenkomst geacht worden te zijn geëindigd op 1 maart 2018 (…) .” [onderstrepingen van mij, A-G] Daarbij past dat het hof de woorden “ geacht worden te zijn geëindigd ” gebruikt. Het hof zegt dan dus niet dat de arbeidsovereenkomst op 1 maart 2018 is geëindigd (in welk geval het hof voor de opvatting van [verweerster] had gekozen).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c77befdfb4fdf5752e81ac03eaa1dd394ef70a51bd18ecdd2504298eab55c798 | shasum -a 256