Onder 2.43 Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 2020

In tegenstelling tot de hiervoor genoemde auteurs meent De Hoog dat rangwisseling bij pandrecht zonder uitdrukkelijke wettelijke bepaling niet mogelijk is. Art. 3:262 BW vormt een uitdrukkelijk toegelaten uitzondering op het goederenrechtelijke uitgangspunt dat de rangorde wordt vastgesteld naar anciënniteit van de rechten. Een dergelijke uitzondering bestaat bij de gratie van de wetgever. Volgens De Hoog past de figuur van rangwisseling welbeschouwd dan ook juist niet in het systeem van de wet, aangezien de wetgever rangwisseling in art. 3:262 BW heeft toegelaten in afwijking op het systeem van de wet. De veronderstelling dat de wetgever niet aan het opnemen van een rangwisselingsregel zou hebben gedacht vormt volgens De Hoog geen argument om de mogelijkheid van een rangwisseling met goederenrechtelijk effect bij pandrecht aan te nemen. Hij stelt zich op het standpunt dat, zolang de wetgever een regeling voor rangwisseling bij pandrecht niet heeft gecodificeerd en de Hoge Raad zich evenmin over analoge toepassing van art. 3:262 BW heeft uitgelaten, een rangwisseling bij pandrecht zal moeten worden gerealiseerd doordat de eerste pandhouder afstand doet van zijn pandrecht om zo een andere schuldeiser in de gelegenheid te stellen een eerste pandrecht te verkrijgen, alvorens opnieuw een (tweederangs) pandrecht te bedingen. Overigens verdient het volgens De Hoog, gelet op de wens van de praktijk, wel aanbeveling dat de wetgever voorziet in een wettelijke mogelijkheid voor rangwisseling bij pandrechten. De motivering van de wetgever voor de invoering van deze mogelijkheid bij hypotheekrechten is immers ook van toepassing op pandrechten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bcd6ca97479f4e66cb96a43962d37ccb494e6a8ba3a73f9544d0fa5aea7da45 | shasum -a 256