Onder 2.47 Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 2020

Schuijling gaat er in zijn JOR-noot onder deze uitspraak vanuit dat de voorzieningenrechter met deze overweging de mogelijkheid van rangwisseling bij pandrecht impliciet aanneemt. Hoewel de annotator meent dat rangwisseling bij pandrecht mogelijk is op een met art. 3:262 BW vergelijkbare wijze, heeft de voorzieningenrechter volgens hem wel erg gemakkelijk een wijziging van de onderlinge rangorde aangenomen. De voorzieningenrechter heeft geoordeeld dat de houders van het tweede pandrecht bij de vestiging van het derde pandrecht op de vorderingen zouden hebben ingestemd met een onderlinge rangwisseling. Dit leidt de voorzieningenrechter af uit het feit dat (i) in de pandakte is bepaald dat het te vestigen pandrecht in rang direct na het (eerste) pandrecht van de bank komt en (ii) de tweede pandhouders deze akte hebben ondertekend. Volgens Schuijling zou echter beslissend moeten zijn of de verklaring van de betrokken pandhouder de strekking had om een rangwisseling tot stand te brengen, althans of de verklaring in deze zin mocht worden opgevat. In dit geval lijkt de verklaring in de pandakte volgens Schuijling – in de eerste plaats – een verklaring in de zin van art. 3:239 lid 2 jo. 3:237 lid 2 BW van de pandgever. Hoewel niet ondenkbaar, is het niet vanzelfsprekend dat de tweede pandhouders hiermee afstand beogen te doen van hun rang ten gunste van de derde pandhouder. Het ligt in dit geval meer voor de hand dat de ondertekening van de pandakte door de tweede pandhouders is geschied in hun hoedanigheid van maatschapsleden van de pand gever en dat zij daarbij ten onrechte geen gewag hebben gemaakt van hun eigen pandrecht. In een dergelijk geval mag een verklaring in de zin van art. 3:237 lid 2 BW niet al te lichtvaardig worden opgevat als een verklaring die tevens strekt tot rangwisseling, aldus Schuijling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bcd6ca97479f4e66cb96a43962d37ccb494e6a8ba3a73f9544d0fa5aea7da45 | shasum -a 256