Onder 2.91 Parket bij de Hoge Raad 2 oktober 2020

Volgens Steneker hangt het antwoord op de vraag of de pandhouder door mag gaan met innen als het bedrag van de gesecureerde vordering is bereikt, ervan af of het een bankpandrecht betreft (tot zekerheid van al hetgeen de pandhouder van de pandgever te vorderen heeft of zal krijgen) of een vast pandrecht of een kredietpandrecht (tot zekerheid van alleen één of meer vaste vorderingen respectievelijk tot zekerheid van alleen de vorderingen uit hoofde van één of meer bepaalde rechtsverhoudingen). Heeft de pandhouder een vast pandrecht of een kredietpandrecht en staan er geen vorderingen respectievelijk rechtsverhoudingen meer open, dan zijn de pandrechten op de resterende, nog niet geïnde vorderingen vervallen, omdat die pandrechten afhankelijk waren van die vorderingen of rechtsverhoudingen en zonder die vorderingen of rechtsverhoudingen niet kunnen bestaan (art. 3:7 BW). Betreft het echter, zoals meestal het geval is, een bankpandrecht, dan is het pandrecht ook afhankelijk van toekomstige vorderingen uit toekomstige rechtsverhoudingen (art. 3:231 lid 1 BW) en vervalt het pandrecht dus niet als afhankelijk recht als alle openstaande gesecureerde vorderingen zijn voldaan (art. 3:7 BW). De pandhouder blijft dan inningsbevoegd en blijft zelfs bevoegd om nieuwe mededelingen van zijn pandrecht te doen als is bedongen dat de pandhouder daartoe te allen tijde bevoegd is (art. 3:239 lid 3 tweede zin BW), aldus Steneker. Hij merkt in dit verband wel op dat als de pandhouder echt helemaal voldaan is, goed denkbaar is dat de pandhouder afstand doet van zijn resterende pandrechten en dat, als hij dat weigert, ook denkbaar is dat de pandhouder misbruik van bevoegdheid maakt als hij doorgaat met (mededelen en) innen (art. 3:13 BW).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5bcd6ca97479f4e66cb96a43962d37ccb494e6a8ba3a73f9544d0fa5aea7da45 | shasum -a 256