Onder 1.40 Parket bij de Hoge Raad 9 oktober 2020

Daar komt bij dat het hof in zijn arrest van 13 juli 2017 [randnummer 1.13 hiervoor, A-G] diverse maatregelen heeft genoemd die door [eiseressen] konden worden genomen teneinde het risico van hun betrokkenheid bij witwassen te verminderen en het reputatie- en integriteitsrisico voor ING (en eventuele opvolgende banken) tot een minimum te beperken. Met name ging het om het actief terugdringen van de omvang van contante betalingen, de ontwikkeling van een effectief toelatingsbeleid opdat [eiseressen] de herkomst van aangeboden contante betalingen zou kunnen verifiëren en het implementeren van een administratief systeem dat [eiseressen] en haar bank in staat zouden stellen onderzoek te doen naar de bron van contante geldstromen. Hoewel niet in geschil is dat [eiseressen] vervolgens enige maatregelen hebben genomen valt uit het feitenmateriaal niet op te maken dat [eiseressen] de bij ING (mede blijkens door ING aan [eiseressen] toegezonden e-mailberichten) met name op het punt van het witwasrisico bestaande zorgen op voldoende adequate wijze hebben geadresseerd, zoals dit hof ook in zijn arrest van 19 januari 2019 (rov. 3.10) constateerde [randnummer 1.24 hiervoor, A-G]. Dat [eiseressen] in november 2018 een kassasysteem hebben geïnstalleerd (waarvan ING het goed functioneren ter voorkoming van witwas-risico’s overigens gemotiveerd betwist) en in november en december 2018 aan ING diverse financiële gegevens hebben verstrekt (zie onder meer rov. 2.11 en 2.14 van het bestreden vonnis van 17 januari 2019) kan niet leiden tot de gevolgtrekking dat de reeds eerder gedane opzeggingen van de bankrelaties en de overeenkomst “verpakt afstorten” (met terugwerkende kracht) als in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar moeten worden aangemerkt.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbda033d45e726daa4d577411074d73e775db475bd4a581904d54a4bd179043d | shasum -a 256