Onder 3.24 Parket bij de Hoge Raad 10 januari 2020

De klacht faalt mijns inziens bij gemis aan feitelijke grondslag. [eiseres] heeft aangevoerd dat de banken, waaronder SNS, ter compensatie voor de verhoogde fundingskosten extra variabele opslagen in rekening zijn gaan brengen bij de klanten waaronder [eiseres] , terwijl de klanten worden afgerekend tegen het lage Euribor-rentetarief. SNS heeft hiertegen ingebracht dat zij alleen zal ingaan op de overeenkomsten die [eiseres] met haar aangegaan is, dat de uiteenzetting van [eiseres] over de reden waarom banken de opslagen op hun Euribor-leningen verhoogden niet ziet op SNS, maar op de met Property Finance gesloten financieringsovereenkomsten, en dat van een opslagverhoging door SNS nooit sprake is geweest. Tegen deze achtergrond heeft het hof geoordeeld dat [eiseres] niet heeft gesteld , en dat ook anderszins niet gebleken is, dat SNS zeggenschap heeft gehad in, dan wel voordeel heeft gehad bij, het in rekening brengen van de opslagverhogingen. Daarbij heeft het hof kennelijk gemeend dat het op de weg van [eiseres] had gelegen op dit punten stellingen in te nemen, omdat [eiseres] SNS in deze procedure heeft betrokken terwijl de opslagverhogingen door Property Finance werden doorgevoerd, en op [eiseres] de stelplicht rust ter zake het door haar ingeroepen rechtsgevolg (dat wil zeggen de ontbindingsvordering gebaseerd op onvoorziene omstandigheden). Anders dan het subonderdeel veronderstelt, heeft het hof dus niet een verweer gehonoreerd dat niet gevoerd is, maar geoordeeld dat [eiseres] onvoldoende heeft gesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d6dfaeda21dbc564d6369d15a5a2360f956e53e73807a940a1f703099b0ea14b | shasum -a 256