Onder 4.43 Parket bij de Hoge Raad 16 oktober 2020

Daarmee komt de vraag onder (ii) aan de orde. Die vraag is lastiger te beantwoorden. Uit het arrest CNV/Pennwalt blijkt niet dat Uw Raad onderscheid heeft gemaakt tussen nakomingsvorderingen die zien op cao-bepalingen die algemeen verbindend zijn verklaard en nakomingsvorderingen die zien op cao-bepalingen die niet algemeen verbindend zijn verklaard. Dat Uw Raad dit onderscheid in CNV/Pennwalt niet heeft gemaakt, is niet verwonderlijk. De (ondernemings-)cao die in CNV/Pennwalt centraal stond, was immers niet algemeen verbindend verklaard (randnummer 4.38 hiervoor). Het zojuist genoemde onderscheid speelde in die zaak dus geen rol. In de zaak FNV/Inretail stond echter een cao centraal die wél (voor een bepaalde periode) algemeen verbindend was verklaard. De nakomingsvordering die FNV in die procedure had ingesteld, zag ook op de periode waarin de cao algemeen verbindend was verklaard (randnummer 4.39 hiervoor). Bij de herhaling van de ‘kunnen en willen’-clausulering uit CNV/Pennwalt heeft Uw Raad echter wederom geen onderscheid gemaakt tussen wél en niet algemeen verbindend verklaarde cao-bepalingen. Uw Raad heeft volstaan met de overweging dat blijkens CNV/Pennwalt de ‘kunnen en willen’-clausulering tot uitdrukking moet worden gebracht in het dictum van de uitspraak indien daarin een werkgever wordt veroordeeld tot het verrichten van een prestatie jegens zijn werknemers (randnummer 4.40 hiervoor). Hierin lees ik niet dat deze ‘kunnen en willen’-clausulering enkel aan de orde zou zijn als een werkgever wordt veroordeeld een cao-bepaling na te komen die niet algemeen verbindend is verklaard. Kennelijk behoeft bij de ‘kunnen en willen’-clausulering geen onderscheid te worden gemaakt tussen algemeen verbindend verklaarde cao-bepalingen en cao-bepalingen die niet algemeen verbindend zijn verklaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c3bc9d64a4595cf497ebaa140b3e0684e169b3882dbb0207c37a1e6e38e05b62 | shasum -a 256