Onder 2.4. Parket bij de Hoge Raad 8 september 2020

De hoeveelheid aannames die u tot feit zou moeten bestempelen om zelfs maar in de buurt te komen van een bewezenverklaring is eindeloos. Gelet op de vingerafdruk van [verdachte] op het telefoonboek, zou het kunnen dat hij degene was die in het boek heeft gekeken. Ik zeg zou kunnen, omdat natuurlijk de mogelijkheid bestaat dat [verdachte] het boek op een ander moment in handen heeft gehad. Hoe dan ook is [verdachte] dus in elk geval niet in de slaapkamer geweest. Uw rechtbank zou dus moeten vaststellen dat de NN2 in de slaapkamer zich niet heeft vergist, zoals hij blijkbaar tegen de bewoners heeft gezegd. U zou verder moeten vaststellen dat NN2 de slaapkamer is ingelopen met de bedoeling iets te stelen. U zou verder moeten vaststellen dat NN2 niet in een opwelling alleen heeft gehandeld, maar dat hij nauw en volledig heeft samengewerkt met NN1, .zijnde mogelijk [verdachte] . En u zou dit alles moeten vaststellen op basis van aannames, want bewijsmiddelen zijn er niet. Zelfs de modus operandi, die zoals ik eerder heb betoogd geen zelfstandige bewijskracht heeft, lijkt in niets op de modus operandi die we in enkele andere zaaksdossiers zien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cbfd0651bacea0d1e78a5cea4a6ed8ffc8d78d1a9daa37e104f4b31803e479b | shasum -a 256