Onder 3.66 Parket bij de Hoge Raad 31 januari 2020

Ik stel voorop dat in cassatie vaststaat dat de verjaring van de onderhavige rechtsvordering tot schadevergoeding ex art. 3:310 BW is gaan lopen vanaf 7 februari 2002, namelijk toen [eiser] uit de brief van Generali van die datum heeft kunnen afleiden dat hij schade leed en waardoor en door wie die schade ontstaan (rov 5.3.1. van het eindarrest). De vraag die bij het hof als eerste voorlag, was dus of de stuitingsmededeling van 1 september 2005 ook jegens [verweerder] als een stuitingsmededeling kan worden aangemerkt (zie ook rov. 5.3.1. van het eindarrest). In cassatie staat ook vast dat [verweerder] uit de betreffende stuitingsmededeling van 1 september 2005 niet redelijkerwijs heeft kunnen afleiden dat [eiser] zich tegenover hem persoonlijk het recht op schadevergoeding voorbehoudt, zoals bedoeld in art. 3:317 lid 1 BW, ook al heeft [verweerder] die brief ontvangen en gelezen en was hij ervan op de hoogte dat hij naast de vof in persoon aansprakelijk kon worden gesteld (zie rov. 5.3.2. van het eindarrest). Verder is bij de bespreking van onderdeel 1 uiteengezet dat het oordeel van het hof (vanuit personenvennootschapsrechtelijke invalshoek) dat de betreffende stuitingsmededeling jegens de vof niet automatisch doorwerkt ten aanzien van de verjaring van de rechtsvordering jegens [verweerder] in privé gelet op de constructie van twee afzonderlijke (samenlopende) vorderingsrechten in cassatie stand houdt (zie daarover randnummers 3.50-3.52 hiervoor).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ddba9fce8a7447121de0effe8fa26740b01e0ae3c626de7cf0787f63e29443f | shasum -a 256