Onder 3.70 Parket bij de Hoge Raad 31 januari 2020

De door [eiser] gestelde (nauwe) betrokkenheid van [verweerder] bij de eerdere (over dezelfde schade) gevoerde gerechtelijke procedures tegen [E] BV en het in dat kader de beschikking houden over gegevens en bewijsmateriaal, kan evenmin worden aangemerkt als een bijzondere omstandigheid die een beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid rechtvaardigt. Het hof heeft in rov. 5.4.2. van het eindarrest daarover namelijk terecht geoordeeld dat ook al zou [verweerder] betrokken zijn geweest bij de procedures van [eiser] tegen de rechtsopvolger(s) van de vof en in dat kader de beschikking hebben gehouden over de gegevens en het bewijsmateriaal met betrekking tot die vordering, daarmee nog niet gezegd is dat die gegevens en het bewijsmateriaal ook kunnen dienen ter onderbouwing van zijn verweer tegen de vordering van [eiser] op hem persoonlijk. Daarbij heeft het hof verwezen naar zijn oordeel in rov. 5.3.3. van het eindarrest dat de constructie van de twee afzonderlijke (samenlopende) vorderingsrechten bij de vof met zich brengt dat de stuitingsmededeling jegens de vof niet automatisch kan doorwerken ten aanzien van de verjaring van het vorderingsrecht jegens [verweerder] in privé. Nu hiervoor is gebleken dat dit oordeel van het hof rechtens juist is (randnummers 3.47 en 3.50-3.52 hiervoor), geldt dit dus ook voor de hiervoor genoemde overweging in rov. 5.4.2. die op dat oordeel is gebaseerd. Van een onbegrijpelijk oordeel is ook in dit kader overigens geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ddba9fce8a7447121de0effe8fa26740b01e0ae3c626de7cf0787f63e29443f | shasum -a 256