Onder 3.73 Parket bij de Hoge Raad 31 januari 2020

Zoals hiervoor in randnummer 3.66 is gesteld, staat in cassatie vast dat [verweerder] op basis van de stuitingsbrief van 1 september 2005 geen rekening hoefde te houden met een vordering van [eiser] op hem in privé, ook al heeft [verweerder] die brief ontvangen en gelezen en ook al was hij ervan op de hoogte dat hij naast de vof in persoon aansprakelijk kon worden gesteld (rov. 5.3.2. van het eindarrest). Op de laatstgenoemde omstandigheid doet [eiser] in dit subonderdeel wederom een beroep, maar dan nu ter onderbouwing van zijn beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid. Voor een succesvol beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid bij verjaring kan niet worden volstaan met verwijzing naar een omstandigheid die bij de beoordeling van de stuitingsmededeling ex art. 3:317 BW reeds is verworpen. Daarvoor zijn bijeenkomende omstandigheden vereist, die door [eiser] niet zijn aangevoerd. Zoals het hof in rov. 5.4.2. van het eindarrest terecht (en in cassatie onbestreden) heeft geoordeeld, zou het honoreren van het beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid, gegeven het voorgaande, dan ook in strijd zijn met de rechtszekerheid die het instituut van verjaring beoogt te dienen. Het hier bestreden oordeel van het hof strookt dan ook met de rechtspraak dat bij de toepassing van de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid (zeker bij verjaring) terughoudendheid moet worden betracht (randnummer 3.67 hiervoor). Daarmee faalt subonderdeel 2.3 .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ddba9fce8a7447121de0effe8fa26740b01e0ae3c626de7cf0787f63e29443f | shasum -a 256