Onder 3.1 Parket bij de Hoge Raad 31 januari 2020

In cassatie stelt [eiser] enkel ’s hofs beslissing omtrent verjaring ter discussie. Het oordeel van het hof is in de eerste plaats gebaseerd op art. 3:317 BW (uit de brief van 1 september 2005 kan niet worden afgeleid dat ook [verweerder] persoonlijk werd aangesproken zodat van stuiting in zoverre geen sprake is), in de tweede plaats op het personenvennootschapsrecht (twee afzonderlijke samenlopende vorderingsrechten met een eigen verjaring die als zodanig zal moeten worden gestuit), en ten slotte op art. 6:2 lid 2 BW (het beroep van [verweerder] op verjaring is niet naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar). In cassatie richt [eiser] zich zowel tegen het tweede aspect (de personenvennootschapsrechtelijke invalshoek) als tegen het laatste (art. 6:2 lid 2 BW). Het middel valt uiteen in twee onderdelen waaraan steeds een inleiding voorafgaat. Onderdeel 1 vangt aan met de klacht dat het hof in rov. 5.3.3. van het eindarrest miskent dat stuiting van de verjaring jegens een vof meebrengt dat de op art. 18 Wetboek van Koophandel (WvK) gebaseerde rechtsvorderingen jegens de vennoten ook gestuit zijn. Deze klacht is vervolgens nader uitgewerkt in een viertal subonderdelen waarin [eiser] het bestreden oordeel vanuit verschillende invalshoeken onder vuur neemt. Het vijfde subonderdeel bevat een veegklacht. Onderdeel 2 vangt aan met een inleiding waarna [eiser] zich in vier subonderdelen richt tegen rov. 5.4.2. van het eindarrest waarin het hof zijn stelling dat bijzondere omstandigheden meebrachten dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat [verweerder] zich met succes op verjaring kon beroepen, heeft verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ddba9fce8a7447121de0effe8fa26740b01e0ae3c626de7cf0787f63e29443f | shasum -a 256