Onder 4.21 Parket bij de Hoge Raad 16 oktober 2020

Voor wraking hebben [eiseressen] niet gekozen. Wel is de brief van 5 augustus 2019, waarbij [eiseressen] de rechtbank hebben verzocht om de zaak door een andere rechter te laten behandelen dan bij e-mail van 1 augustus 2019 door de rechtbank was aangekondigd, voor de behandelend rechter aanleiding geweest om min of meer uitvoerig uiteen te zetten waarom hij geen aanleiding zag om een verschoningsverzoek te doen. De klachten van het onderdeel richten zich tegen die uiteenzetting. Ik betwijfel of dat juist is. Zoals gezegd, verschoning is een middel dat de rechter zelf ten dienste staat. Zóú door de behandeld rechter om verschoning zijn verzocht, dan zou tegen de beslissing op dat verzoek geen voorziening hebben opengestaan (art. 41 lid 3 Rv). Zou het verschoningsverzoek zijn afgewezen, dan zou de deugdelijkheid van die beslissing en van de voor die beslissingen gegeven motivering, dus niet bij een hogere rechter ter toets hebben kunnen worden gebracht. Mijns inziens past hierbij om aan te nemen dat in cassatie niet erover kan worden geklaagd dat de rechter die de zaak heeft behandeld niet om verschoning heeft verzocht en ook niet over de inhoud van een door die rechter gegeven uiteenzetting van zijn redenen daarvoor. Dat geldt ook als die uiteenzetting ‘toevallig’ is neergelegd in een vonnis, arrest of beschikking waartegen overigens beroep in cassatie mogelijk is. Men kan dit zien als een ontvankelijkheidskwestie, met als gevolg dat [eiseres 1] deels in haar cassatieberoep niet kan worden ontvangen. Men kan het ook zo zien dat [eiseres 1] bij de klachten geen belang heeft, omdat zij niet tot vernietiging kunnen leiden. Omdat het verschil tussen beide niet werkelijk materiële betekenis heeft, vind ik het niet nodig om te kiezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bb0872e38d30452ae9db106b5ea6df255423b185f1a7cffb9f564e6897688b7 | shasum -a 256