Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 16 oktober 2020

Ik meen dat deze formele opvatting niet juist kan zijn. Een advocaat is geen machine die eenmaal aangezet onafhankelijk van de cliënt zijn werk doet. Een zorgvuldige uitvoering van de opdracht brengt integendeel met zich dat de advocaat met de cliënt voeling blijft houden (wat betreft een cassatieadvocaat: eventueel via de correspondent van de cliënt), minst genomen in de vorm dat processtukken in concept aan de cliënt worden voorgelegd en eerst na diens akkoord worden ingediend. Anders gezegd, de opdracht van de cliënt (via de correspondent) tot onderzoek door een cassatieadvocaat en bij positief advies tot het instellen van cassatieberoep, impliceert in het algemeen niet een procesvolmacht om het product van de arbeid van die cassatieadvocaat daadwerkelijk in te dienen als processtuk van de cliënt. Die volmacht zal in de regel eerst volgen uit de instemming van de cliënt met dat product. Ik meen dat tegen deze achtergrond de stelling van de zijde van [eiseressen] dat [betrokkene 1] reeds vooraf een procesvolmacht zou hebben verstrekt om het (op dat moment nog niet opgestelde) verzoekschrift tot cassatie mede namens [eiseres 2] in te dienen, onvoldoende gemotiveerd is. Het beroep van Curatoren op de niet-ontvankelijkheid van [eiseres 2] in het op haar naam ingestelde cassatieberoep slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bb0872e38d30452ae9db106b5ea6df255423b185f1a7cffb9f564e6897688b7 | shasum -a 256