Onder 4.5 Parket bij de Hoge Raad 16 oktober 2020

[eiseressen] hebben hun verzoek tot ontslag van Curatoren onder meer gemotiveerd met de stellingen (i) dat Curatoren zich schuldig hebben gemaakt aan een strafbaar feit door opzettelijk goederen te onttrekken aan het door [eiseres 1] gelegde beslag (art. 198 Sr), (ii) dat zij onrechtmatig jegens [eiseressen] hebben gehandeld en (iii) dat Curatoren goederen hebben verkocht die eigendom van [eiseres 1] waren. Waar de bevoegdheid van de rechtbank om Curatoren te ontslaan discretionair van aard is, kan niet worden gezegd dat deze stellingen voor de beslissing niet van belang zijn. Voor een discretionaire beslissing zijn immers naar haar aard álle omstandigheden van het geval van belang. Verschil met andere normen waarvoor dat geldt – bijvoorbeeld de Haviltexmaatstaf voor uitleg of de eisen van redelijkheid en billijkheid – is intussen dat uit het recht geen maatstaf volgt aan de hand waarvan de rechter dient te beslissen; die beslissing staat te zijner discretie. In verband daarmee was de rechtbank in hoge mate vrij in de wijze waarop zij de bedoelde stellingen besprak. Tot die vrijheid behoorde ook dat de rechtbank de juistheid van een of meer stellingen geheel of gedeeltelijk in het midden mocht laten. Wel diende de rechtbank mijns inziens te laten blijken de stellingen van [eiseressen] in de beoordeling te hebben betrokken, alsook summier te motiveren waarom zij aan die stellingen niet de conclusie verbond die [eiseressen] als verzoekers daaraan verbonden. Ik zeg dat de rechtbank de juistheid van de stellingen van [eiseressen] geheel of gedeeltelijk in het midden mocht laten. In verband met het discretionaire karakter van de bevoegdheid om Curatoren te ontslaan, leidt de eventuele juistheid van een of meer van die stellingen immers niet dwingend tot de beslissing om het verzoek tot het ontslag toe te wijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bb0872e38d30452ae9db106b5ea6df255423b185f1a7cffb9f564e6897688b7 | shasum -a 256