Onder 4.11 Parket bij de Hoge Raad 16 oktober 2020

Wel wordt geklaagd over de door de rechtbank in aanmerking genomen omstandigheid dat Curatoren met de belangen van [eiseressen] genoegzaam rekening hebben gehouden nu zij kleding als waarop beslag is gelegd, hebben apart gehouden en in staat zijn om deze kleding af te geven ‘op een moment dat een eigendomsrecht van [eiseres 1] komt vast te staan’ (beschikking onder 4.14). Volgens klacht I-g is deze overweging onbegrijpelijk, nu feit van algemene bekendheid is dat (seizoensgebonden) kleding waarde verliest naar mate meer tijd verstrijkt. [eiseres 1] voert aan in feitelijke aanleg gewezen te hebben op haar mogelijkheid de kleding elders, tegen reguliere prijs te kunnen verkopen en op het te lijden verlies als zij daartoe niet in staat wordt gesteld. Met deze klacht ziet de steller van het middel eraan voorbij dat de rechtbank heeft overwogen dat de afkoelingsperiode ook voor de door [eiseres 1] aan [eiseres 2] ter beschikking gestelde kleding geldt en miskent hij de strekking van die afkoelingsperiode. De afkoelingsperiode is mede bedoeld om eigendomspretenties van derden te onderzoeken. Gedurende de afkoelingsperiode zal, zolang daarover geen duidelijkheid bestaat, niet tot afgifte worden overgegaan. De schade gelegen in de door [eiseres 1] bedoelde waardedaling is niet het gevolg van een handelswijze van Curatoren, maar van het tijdsverloop dat aan de afgekondigde afkoelingsperiode inherent is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bb0872e38d30452ae9db106b5ea6df255423b185f1a7cffb9f564e6897688b7 | shasum -a 256