Onder 2.25 Parket bij de Hoge Raad 23 oktober 2020

Uit het voorgaande volgt dat een verzoek (of vordering) ook impliciet kan worden gedaan. Of dat zo is, dient de rechter vast te stellen op basis van uitleg van de processtukken. Mede het voorgaande in aanmerking nemende geldt mijns inziens dat de rechter een ‘vordering’ of ‘verzoek’ niet als vordering in de zin van art. 843a Rv hoeft aan te merken indien deze niet op een voldoende in het oog springende wijze in een processtuk is opgenomen, indien de vereisten van art. 843a Rv niet gesteld zijn noch logischerwijs uit de processtukken volgen, of indien sprake is van een vrijblijvend verzoek. Naarmate aan meer van de voorwaarden (opgenomen op een voldoende in het oog springende wijze, vereisten art. 843a Rv gesteld, een sommatie) voldaan is en op overtuigender wijze, ligt meer in de rede dat de rechter de ‘vordering’ of het ‘verzoek’ als vordering in de zin van art. 843a Rv moet aanmerken. Een aanwijzing kan daarnaast vormen dat art. 843a Rv is genoemd – maar dit is geen vereiste – en dat de partij die het ‘verzoek’ doet of ‘de vordering’ instelt, aanbiedt om de kosten te dragen. Bij dit alles dient aangetekend te worden dat de uitleg van gedingstukken is voorbehouden aan het hof als hoogste rechter die over de feiten oordeelt, zodat die uitleg in cassatie alleen op begrijpelijkheid kan worden getoetst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c68f138e91ad07792d9d8b43339d3d56b279cb61d7bc3755d9dbd53645832a9b | shasum -a 256