Onder 2.34 Parket bij de Hoge Raad 23 oktober 2020

Met betrekking tot de stelplicht en bewijslast voor de in rov. 5.9 omschreven vordering A geldt het volgende. De stelplicht en bewijslast voor de stelling dat de vrouw in totaal € 79.394,36 leende, rusten op de vrouw. De man verweert zich met de stelling 1) dat hij de bedragen niet als lening heeft ontvangen, 2) dat de vrouw betalingen aan de man ‘vergeet’ mee te nemen, nu ‘vrijwel zonder uitzondering blijkt’ dat even voordat de vrouw een betaling heeft gedaan de man een geldbedrag op de rekening van de vrouw heeft overgemaakt en met betrekking tot de betaalde belastingaanslag 3) dat de vrouw miskent dat partijen gezamenlijk aangifte voor de inkomstenbelasting hebben gedaan en de bedragen die de vrouw betaalde haar deel betroffen. Stelling 1 is een betwisting van de door de vrouw gestelde lening. Het hof heeft geoordeeld dat het in die stelling van de man een onvoldoende betwisting zag, omdat ‘de enkele ontkenning dat de vrouw hem leningen heeft verstrekt’ niet nader is onderbouwd. Op dit punt getuigt het oordeel niet van een onjuiste rechtsopvatting van art. 149 Rv en is het evenmin onbegrijpelijk. De tweede stelling is een bevrijdend verweer waarvoor de man de bewijslast draagt. Hij beroept zich daarvoor op bankafschriften ten aanzien waarvan er in cassatie van uit moet worden gegaan dat alleen de vrouw die tot haar beschikking heeft. Het hof is in rov. 5.11 van oordeel dat de man op het punt van stelling 2 niet aan zijn stelplicht heeft voldaan (‘indien de man wil betogen dat (…) of de leningen heeft terugbetaald door middel van verrekening met stortingen op een ander moment, had het op zijn weg gelegen die stelling nader te onderbouwen en de verrekening inzichtelijk te maken.’) Dit oordeel miskent dat, nu er van uit moet worden gegaan dat alleen de vrouw de beschikking had over de administratie van de man, waaronder in ieder geval de afschriften van de bankrekening van de ABN AMRO Bank, het op de weg van de vrouw had gelegen de man aanknopingspunten te bieden voor zijn verweer ten aanzien van de door de vrouw gestelde leningen. Daaraan doet niet af dat het hof (‘Bovendien’) opmerkt dat het het onaannemelijk acht dat een van de door de man gegeven voorbeelden van mogelijke vooruit- of terugbetalingen van de man (de betaling van € 55.000,-), een terugbetaling van een door de vrouw aan de man verstrekte lening kan zijn. De man heeft met de gegeven voorbeelden kennelijk aangegeven dat daaruit blijkt dat over het algemeen aan betalingen door de vrouw betalingen door de man aan de vrouw vooraf zijn gegaan, of daarop zijn gevolgd, niet dat hij met die betalingen (een deel van) de door de vrouw gestelde leningen heeft terugbetaald. Een en ander geldt mijns inziens niet voor het oordeel van het hof over de betwisting door de man (stelling 3) van de door de vrouw gestelde lening vanwege door haar betaalde aanslagen inkomstenbelasting op naam van de man. Het is mijns inziens niet onjuist of onbegrijpelijk dat het hof oordeelt dat de man ter onderbouwing van zijn betwisting bij voorbeeld zijn belastingaanslagen over de jaren 2002 en 2003 had moeten overleggen, in het licht van de stelling van de man dat de vrouw zijn administratie heeft meegenomen. De stelling van de man dat de vrouw ‘stukken’ heeft meegenomen en dat hij zijn administratie niet meer heeft, acht ik daarvoor onvoldoende duidelijk en precies. De man heeft niet gesteld dat de vrouw zijn administratie over de jaren 2002 en 2003 heeft meegenomen, of specifiek de belastingaanslagen over 2002 en 2003. Deze klacht slaagt dus voor zover die betrekking heeft op het oordeel van het hof over de op het bankafschrift met ‘lening’ aangeduide bedragen van HFL 12.000.- (thans € 5.445,36), € 37.000,- en € 30.000,- (rov. 5.9 vorderingen ‘ad A’, eerste en tweede liggende streepje).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c68f138e91ad07792d9d8b43339d3d56b279cb61d7bc3755d9dbd53645832a9b | shasum -a 256