Alinea 83 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 2021

23. In de jurisprudentie wordt niet altijd strikt vastgehouden aan de eis dat het geestelijk letsel moet worden onderbouwd met behulp van medische of gedragskundige expertise. In HR 12 juni 2018, ECLI:NL:HR:2018:906, had het hof vastgesteld dat de benadeelden door de verdachte en een medeverdachte waren gedwongen om telefoonabonnementen af te sluiten op hun eigen naam en de telefoons vervolgens af te geven aan de (mede)verdachte. Het hof had de vorderingen van de benadeelde partijen tot vergoeding van immateriële schade (gedeeltelijk) toegewezen. Ter onderbouwing van die vorderingen, had een van de benadeelde partijen (onder meer) een verklaring van de huisarts overgelegd inhoudende dat de huisarts klachten van posttraumatisch stressstoornis (PTSS) had vastgesteld en de benadeelde voor EMDR-behandeling had verwezen naar een psychotherapeut in de basis GGZ. Een dergelijke verklaring van een huisarts of andere deskundige was niet door de andere benadeelde partij overgelegd. Zijn vordering tot vergoeding van immateriële schade was (uitsluitend) onderbouwd met een omschrijving van de psychische klachten die hij als gevolg van het bewezenverklaarde feit had ondervonden. A-G Paridaens achtte het (kennelijke) oordeel van het hof dat de benadeelde partijen op een andere wijze in zijn persoon was aangetast als bedoeld in artikel 6:106 lid 1 sub b BW en dat hun op grond hiervan een immateriële schadevergoeding toekwam niet onjuist of onbegrijpelijk. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep met de aan artikel 81 lid 1 RO ontleende motivering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bccffb6e56fd3416e51912aafceff670f5dff0fd232caf7a3dce4e13308ac60 | shasum -a 256