Onder 5.1. Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2021

Allereerst leid ik uit de toelichting op het middel af dat de drie onderscheiden deelklachten telkens worden ingekleed aan de hand van de eisen van “art. 94a derde lid Sv”, al dan niet onder sub a, b of c, zijnde de oude bepaling van art. 94a Sv zoals die gold tot 1 juli 2011. Het derde lid van art. 94a (oud) Sv bevatte onder sub b niet alleen de ook thans in art. 94a lid 4 Sv geldende eis dat er voldoende aanwijzingen dienen te zijn dat het voorwerp aan die ander is gaan toebehoren met het doel de uitwinning dat voorwerp te bemoeilijken of te verhinderen, maar daarnaast sub a ook de eis dat het voorwerp onmiddellijk of middellijk van misdrijf afkomstig moest zijn en sub c dat de verkrijger hier wetenschap van had of dat redelijkerwijze kon vermoeden. Deze laatste twee vereisten van art. 94a (oud) Sv zijn in de sinds 1 juli 2011 geldende bepaling vervallen. Volgens art. 94a lid 4 Sv geldt thans nog uitsluitend het vereiste dat er voldoende aanwijzingen dienen te bestaan dat het goed, in casu de auto, met het doel van verhaalfrustratie aan de klager is gaan toebehoren en dat de klager dit wist of redelijkerwijs kon vermoeden. Reeds daarom faalt de derde deelklacht, voor zover daarin geklaagd wordt dat de rechtbank niet aan de voorwaarden heeft getoetst van art. 94a (oud) sub a en c Sv. De rechtbank is daar immers onder het geldende recht niet toe gehouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ceffe921782df6c50df6163cfe64262c3e047e504480d3ec801eaba14418ba60 | shasum -a 256