Onder 5.2. Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2021

Bij een welwillende lezing blijven er dan nog twee deelklachten over: (i) de klacht dat het oordeel van de rechtbank tegenstrijdig is wat de eigendom van de auto aangaat en (ii) de klacht dat het oordeel van de rechtbank niets inhoudt over de vraag of en zo ja op welke wijze de auto aan de klager is gaan toebehoren met het doel de uitwinning van dat voertuig te bemoeilijken of te verhinderen. Strikt genomen betekent dit dat het middel niet klaagt over het kennelijk oordeel van de rechtbank dat klager op de hoogte was van het doel van verhaalfrustratie of dat kon vermoeden en dus te kwader trouw was. Of de rechtbank voldoende heeft gemotiveerd dat de klager te kwader trouw was bij de aankoop van de auto kan naar mijn mening overigens worden betwijfeld. De rechtbank wijdt daar namelijk geen (extra) woorden aan terwijl zij de stelling van de klager dat hij de auto kocht omdat zijn zoon de schade niet kon betalen en om ermee op vakantie te gaan in het midden laat. Ook is het prijsverschil tussen 19.000 en 17.500 euro niet dusdanig dat op grond daarvan zonder meer kwade trouw kan worden aangenomen aan de zijde van klager. Omdat hier niet over geklaagd wordt, laat ik dit verder buiten beschouwing. Over de twee resterende deelklachten het volgende.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ceffe921782df6c50df6163cfe64262c3e047e504480d3ec801eaba14418ba60 | shasum -a 256