Onder 5.4. Parket bij de Hoge Raad 16 februari 2021

Anders dan gesteld wordt in de eerste deelklacht, meen ik dat er geen sprake is van innerlijke tegenstrijdigheid in het oordeel van de rechtbank. De overwegingen van de rechtbank dat de feitelijke eigendom bij de zoon is gebleven zijn wellicht wat ongelukkig geformuleerd, maar de rechtbank heeft daarbij wel de correcte maatstaf genoemd en kennelijk tot uitdrukking willen brengen dat er voldoende aanwijzingen zijn dat sprake is van verhaalfrustratie als bedoeld in art. 94a lid 4 Sv. Die aanwijzingen houden naar het oordeel van de rechtbank onder meer in dat de zoon van klager wordt verdacht van het telen van hennep, hij de auto kort na de verkrijging tegen contante betaling heeft doorverkocht aan de vader, de auto bij de zoon is aangetroffen en de zoon deze auto nog steeds (als zijn eigendom) gebruikt. Daarbij verwijst de rechtbank naar een proces-verbaal van bevindingen van 28 augustus 2018 (bedoeld zal zijn: 29 augustus 2018) waaruit blijkt dat bij een pand van de zoon van klager een hennepplantage is aangetroffen, de auto daar op het terrein stond en bij de inbeslagname de zoon van klager de sleutels overhandigde en zijn spullen uit de auto haalde. De eerste deelklacht voor zover daarin wordt gesteld dat het oordeel van de rechtbank over de eigendom van de auto innerlijk tegenstrijdig is, faalt dan ook.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ceffe921782df6c50df6163cfe64262c3e047e504480d3ec801eaba14418ba60 | shasum -a 256