Onder 2.11 Parket bij de Hoge Raad 8 januari 2021

“(…) Bij beroepsziekten kan dus niet gezegd worden, zoals in de praktijk een enkele keer nog wel gebeurt, dat een werknemer eerst maar moet bewijzen dat hij ziek is geworden door het werk en dat de werkgever pas daarna enige bewijslast opgelegd kan krijgen. In dat geval worden zorgplicht en causaal verband immers uit elkaar getrokken. In plaats daarvan moet de exacte bewijslastverdeling worden bepaald aan de hand van hetgeen partijen over en weer aannemelijk hebben gemaakt en hebben aangetoond op het vlak van zowel causaliteit als zorgplicht. De werknemer dient dan zoveel mogelijk aannemelijk te maken dat hij schade heeft opgelopen door zijn werkzaamheden, en eventueel ook dat de werkgever zijn verplichtingen niet heeft nageleefd, terwijl de werkgever zoveel mogelijk aannemelijk moet maken dat hij zijn zorgplicht heeft nageleefd, en eventueel ook dat oorzakelijk verband tussen werk en ziekte ontbreekt. Het is vervolgens aan de rechter om de verkregen informatie tegen elkaar af te wegen en te bekijken welk standpunt het meest aannemelijk voorkomt. Is dat het standpunt dat de werknemer inderdaad ziek is geworden door het werk en dat de werkgever daarvan een verwijt treft, dan is het aan de werkgever om te bewijzen dat hij zijn zorgplicht (wél) heeft nageleefd. Lijkt het echter niet aannemelijk dat er oorzakelijk verband bestaat tussen werk en ziekte en ook niet direct dat de werkgever zijn verplichtingen niet heeft nageleefd, dan zal het eerst aan de werknemer zijn om dit oorzakelijk verband te bewijzen. Zitten er aan beide kanten onduidelijkheden, dan kan zowel aan de werkgever als aan de werknemer bewijs worden opgedragen, aan de werkgever ten aanzien van de zorgplicht en aan de werknemer ten aanzien van het causaal verband.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/add8f0a5b1ea28885a472828c2f1d7ef0c8109286114e34ed92a60c111f31252 | shasum -a 256