Onder 2.14 Parket bij de Hoge Raad 8 januari 2021

In een meer recente publicatie schrijft Lindenbergh, met het oog op psychische schade door overbelasting, dat er spanning bestaat tussen enerzijds de verplichting van de werkgever om onderzoek te doen naar de risico’s die zijn werknemers in het algemeen en bepaalde werknemers in het bijzonder lopen, en anderzijds de verplichting van de werknemer om zijn werkgever tijdig te informeren over concrete risico’s die hij loopt. Hoewel in het algemeen het risico van een burn-out bekend is, is het niet eenvoudig te bepalen wat hier het specifieke risico is dat een bepaalde werknemer in de gegeven omstandigheden loopt. Lindenbergh noteert dat in de feitenrechtspraak als uitgangspunt lijkt te worden aanvaard dat de werkgever zijn werknemers met normale werkzaamheden mag belasten: de werkgever is eerst tot onderzoek naar overbelasting gehouden wanneer zich daarvoor aanwijzingen voordoen. Is de werkgever eenmaal bekend geworden met een specifiek risico ten aanzien van de belastbaarheid van een werknemer, dan verplicht hem dat tot extra zorg. De rechtspraak vergt voor het aannemen van een tekortkoming van de werkgever dat deze op de hoogte was van het specifieke risico dat de werknemer in kwestie liep, bijvoorbeeld omdat de werknemer dat kenbaar heeft gemaakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/add8f0a5b1ea28885a472828c2f1d7ef0c8109286114e34ed92a60c111f31252 | shasum -a 256