Alinea 61 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2021

20. De uitspraak in de zaak Keskin is vooral van belang omdat het EHRM de dialoog met de Hoge Raad aangaat en duidelijk maakt dat de Hoge Raad in zijn rechtspraak ruimte in de Straatsburgse rechtspraak heeft gelezen die er niet blijkt te zijn. Scherper dan voorheen beklemtoont het EHRM dat het recht van de verdachte getuigen à charge (“prosecution witnesses”) te doen oproepen en horen enerzijds en het recht getuigen à décharge (“defence witnesses”) te doen oproepen en horen anderzijds “two distinct rights” zijn, waarvoor het Europese Hof uiteenlopende beoordelingskaders heeft ontwikkeld die uitsluitend op het ene óf het andere recht betrekking hebben (par. 40 en 41). Onder getuigen à charge verstaat het EHRM “persons whose deposition may serve to a material degree as the basis for a conviction and which thus constitutes evidence for the prosecution” (par. 40). Het betreft hier een term waaraan het Hof een autonome betekenis toekent. Voor het beoordelingskader ten aanzien van getuigen à charge is het vertrekpunt dat alle bewijs tegen de verdachte normaliter in zijn aanwezigheid op de terechtzitting moet worden geproduceerd. Tegelijkertijd geldt onverkort dat “the use as evidence of statements obtained at the stage of a police inquiry and judicial investigation is not in itself inconsistent with Article 6 §§ 1 and 3 (d). As a rule, these rights require that the defendant be given an adequate and proper opportunity to challenge and question a witness against him – either when that witness is making his statements or at a later stage of the proceedings, provided that the rights of the defence have been respected (…).”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ebfbb727a89f661ecf198ce0b2b58af8e267db2d1f59c0c197c677a9dadf709 | shasum -a 256