Alinea 68 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2021

27. Spronken vergelijkt de reactie van een nationaal rechtsstelsel op supranationale rechtspraak plastisch als die van het lichaam op een orgaantransplantatie: de eerste reflex is die van afstoting en vervolgens wordt het vreemde orgaan zo goed en zo kwaad als mogelijk in het lichaam geassimileerd. Dat de interpretatie van Straatsburgse rechtspraak door de Hoge Raad inzake getuigenverzoeken afwijkt van hetgeen het EHRM in het arrest in de zaak Keskin overweegt, hangt samen met wat Spronken in dit verband “het DNA van onze strafrechtspleging” noemt. Het uitgangspunt in het Keskin-arrest ten aanzien van getuigen à charge, te weten dat “all evidence against him normally must be produced in his presence at a public hearing with a view to adversarial argument” staat ver af van ontwikkelingen die zich in de Nederlandse strafrechtpleging sinds het ‘de auditu’-arrest hebben voorgedaan. De mogelijkheid dat getuigenverklaringen die in processen-verbaal van de politie zijn neergelegd tot het bewijs worden gebezigd, is van bepalende betekenis voor de Nederlandse procescultuur. Daardoor wordt in vergelijking met de ons omringende landen in het Nederlandse strafproces voor het bewijs relatief veel gebruikgemaakt van verklaringen die zijn afgelegd bij de politie of ten overstaan van de rechter-commissaris. Doordat getuigen niet min of meer standaard ter terechtzitting verschijnen en de verdediging bij het politieverhoor van getuigen in de regel niet aanwezig is, dient de verdediging doorgaans initiatief te nemen om een getuige te kunnen ondervragen. De koers die de Hoge Raad vaart ten aanzien van de motivering van getuigenverzoeken, moet mede tegen deze achtergrond worden bezien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ebfbb727a89f661ecf198ce0b2b58af8e267db2d1f59c0c197c677a9dadf709 | shasum -a 256