Alinea 69 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2021

28. Daarbij moet worden bedacht dat de wetgever heeft gekozen voor een stelsel waarin het ter terechtzitting ondervragen van getuigen eerder uitzondering dan regel is. Toen het wettelijk kader bij de algehele herziening van het onderzoek ter terechtzitting grotendeels zijn huidige vorm kreeg, constateerde de regering in de memorie van toelichting dat het onderzoek ter terechtzitting “meer het karakter [heeft] gekregen van een verificatie van de in het voorbereidend onderzoek verzamelde feiten dan een gelegenheid waarbij het feitenmateriaal rechtstreeks op de terechtzitting wordt geproduceerd.” De verminderde betekenis van het horen van getuigen op de terechtzitting werd voor die verschuiving van het accent naar het voorbereidend onderzoek illustratief geacht. De in dit opzicht ontstane “de-auditupraktijk” werd positief gewaardeerd en met de eisen van het EVRM niet onverenigbaar geacht. De regering stelde daarom voor de “bestaande procestraditie”, waarin strafzaken in beginsel kunnen worden afgedaan op basis van de stukken en het verhoor van de verdachte ter terechtzitting, voort te zetten. Als voordelen van die traditie noemde de minister de doelmatigheid ervan en de rust en afstandelijkheid die deze procescultuur met zich brengt. Onze procescultuur leidt ertoe dat zittingen – ten opzichte van ons omringende landen - in de regel binnen een kort tijdsbestek kunnen worden afgedaan. Daarmee kan deze ook bevorderen dat de berechting plaatsvindt binnen een redelijke termijn, een ander vereiste van art. 6 EVRM.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ebfbb727a89f661ecf198ce0b2b58af8e267db2d1f59c0c197c677a9dadf709 | shasum -a 256