Alinea 95 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2021

37. De Hoge Raad maakt aldus in zijn rechtspraak onderscheid tussen de beslissing over het oproepen en het horen van een getuige enerzijds en de beslissing of met het gebruik van de verklaring van een niet-ondervraagde getuige voor het bewijs het strafproces als geheel eerlijk is verlopen anderzijds. Voor de vraag of het strafproces als geheel eerlijk is verlopen als de verklaring van een, ondanks het nodige initiatief daartoe, door de verdediging niet ondervraagde getuige voor het bewijs wordt gebruikt, acht de Hoge Raad de rechtspraak van het EHRM inzake het ondervragingsrecht rechtstreeks van belang. Aan de hand van de subvragen 2 en 3 uit Al-Khawaja en Tahery/Verenigd Koninkrijk en Schatschaschwili/Duitsland kan daarover de balans worden opgemaakt voordat de rechter uitspraak doet. Dan dient de Nederlandse strafrechter zich ervan te vergewissen of het strafproces verloopt in overeenstemming met de eisen die art. 6 EVRM stelt. Komt de zittingsrechter in dat stadium tot de slotsom dat een bewezenverklaring in beslissende mate op de verklaring van de ondanks het nodige initiatief daartoe niet ondervraagde getuige zou berusten, terwijl het ontbreken van die onderbrekingsmogelijkheid niet in voldoende mate wordt gecompenseerd, dan heeft hij twee mogelijkheden: hij kan alsnog (eventueel ambtshalve) overgaan tot het horen van de getuige óf hij kan de verklaring niet voor het bewijs gebruiken. Dit laatste zal, gezien het beslissende karakter van de verklaring, kunnen betekenen dat de verdachte wordt vrijgesproken. Daarbij moet worden bedacht dat het benodigde steunbewijs voor een verklaring van een getuige die door de verdediging niet kon worden ondervraagd, niet (mede) kan worden gevonden in een verklaring van een andere getuige die door de verdediging evenmin kon worden ondervraagd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ebfbb727a89f661ecf198ce0b2b58af8e267db2d1f59c0c197c677a9dadf709 | shasum -a 256