Alinea 99 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 2021

40. In de eerste plaats dient bij de beoordeling van een getuigenverzoek onderscheid te worden gemaakt tussen een getuige à charge enerzijds en een getuige à décharge anderzijds. Het EHRM benadrukt immers dat het in art. 6, derde lid, onder d, EVRM gaat om twee te onderscheiden rechten met elk hun eigen toetsingskader. Ten tweede moet ten aanzien van getuigen à charge het onderscheid dat de Hoge Raad maakt tussen het belang van de verklaring enerzijds en het belang van het horen van de getuige anderzijds worden gerelativeerd. Immers, “in a situation where the prosecution relies on such a witness statement and the trial court may use that statement to support a guilty verdict, the interest of the defence in being able to have the witness concerned examined in his or her presence must be presumed”. Het voorafgaande heeft als derde consequentie dat het accent bij de beoordeling van een verzoek tot het horen van een getuige à charge zal moeten worden verschoven van een beoordeling of het verzoek tot het horen van de getuige à charge voldoende is onderbouwd naar een beoordeling van het gewicht van de verklaring van de desbetreffende getuige. De Hoge Raad lijkt de lat in de overzichtsarresten voor de verdediging te hoog te hebben gelegd ten aanzien van het motiveren van het belang van het horen van een getuige à charge. Het arrest in de zaak Keskin noopt ertoe in geval van dergelijke verzoeken minder van de verdediging en meer van de rechter te verlangen. De enkele verwijzing naar de summiere onderbouwing van het verzoek volstaat in elk geval niet als motivering van een afwijzing van een dergelijk getuigenverzoek. Ten vierde prent de uitspraak van het EHRM in dat de beslissing op een verzoek een getuige à charge te horen bezwaarlijk geïsoleerd kan worden beschouwd. Weliswaar gaat het hier om een zelfstandig recht, dat is verankerd in art. 6, derde lid, onder d, EVRM, maar de uiteindelijke beoordeling of sprake is van een schending van art. 6 EVRM vindt plaats aan de hand van het stappenplan dat het EHRM in de zaken Al-Khawaja en Tahery/Verenigd Koninkrijk en Schatschaschwili/Duitsland heeft ontwikkeld. De vertaling daarvan door de Hoge Raad heeft als nadeel dat de eerste stap (‘good reason’), die in het stappenplan van het EHRM niet geïsoleerd kan worden beschouwd, ontbreekt. Ook in dat opzicht is heroverweging aangewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0ebfbb727a89f661ecf198ce0b2b58af8e267db2d1f59c0c197c677a9dadf709 | shasum -a 256