Onder 4.28 Parket bij de Hoge Raad 12 maart 2021

Aan ING kan worden toegegeven dat een dergelijke gang van zaken – eerst de contractuele relaties rechtsgeldig opzeggen en vervolgens toch worden verplicht nieuwe contractuele relaties aan te gaan – inderdaad wat technisch overkomt. Dit komt door de verschillende wijzen waarop enerzijds de geldigheid van de opzeggingen ( ex tunc ) en anderzijds de vraag of een nieuwe contractuele relatie moet worden aangegaan ( ex nunc ) moeten worden beoordeeld. Bij een ex-tunc toetsing moet de situatie ten tijde van de opzeggingen als uitgangspunt worden genomen en bij een ex nunc -toetsing de huidige situatie. Dit maakt dat, bij het beoordelen van de vraag of ING is gehouden nieuwe contractuele relaties met Yin Yang c.s. aan te gaan, andere/nieuwe omstandigheden kunnen worden meegewogen, die bij het beoordelen van de opzeggingen (nog) niet (in dezelfde mate) konden worden meegewogen. Het gevolg hiervan is dat tot uiteenlopende uitkomsten kan worden gekomen, afhankelijk van de weg die wordt gekozen ((enkel) de geldigheid van een opzegging bestrijden of (ook) het aangaan van een nieuwe contractuele relatie vorderen). Dit terwijl de inzet van het geding in beide gevallen hetzelfde is, namelijk: een contractuele relatie met de bank. Ik vind dit echter geen groot bezwaar, gelet op het resultaat dat met deze systematiek kan worden bereikt, namelijk dat een partij, wier contractuele relaties met de bank ( ex tunc beoordeeld) rechtsgeldig zijn opgezegd, de mogelijkheid heeft om toch weer een (eventueel wat ‘eenvoudiger’) contractuele relatie met de bank aan te gaan, indien de (bijzondere) omstandigheden ( ex nunc beoordeeld) daartoe nopen. Het bestaan van dit ‘achterdeurtje’ lijkt mij met name gewenst gelet op de grote gevolgen die een opzegging voor de betreffende ex-klant kan meebrengen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ec5960e27e7a828048c4f2bc1b01288a48e427f865f951ed6e9c37daae8406f | shasum -a 256