Alinea 175 Parket bij de Hoge Raad 26 januari 2021

17. De stellers van het middel wijzen voorts op de rechtsregels neergelegd in HR 16 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1943, NJ 2019/239 m.nt. Kooijmans. Die rechtsregels zien op gevallen die zich kenmerken ‘door de bijzonderheid dat de rechter in eerste aanleg heeft doen blijken dat hij een ten overstaan van een opsporingsambtenaar afgelegde, de verdachte belastende verklaring van een getuige niet betrouwbaar acht en daarom niet voor het bewijs gebruikt, en de rechter (mede) op die grond tot vrijspraak van het tenlastegelegde feit is gekomen’. In die gevallen dient de rechter in hoger beroep, indien hij de betreffende verklaring wel voor het bewijs gebruikt, ‘ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing daartoe de redenen op te geven. In het bijzonder moet de rechter in hoger beroep vermelden op welke gronden hij de desbetreffende verklaring betrouwbaar acht. Die gronden kunnen, maar behoeven niet te zijn ontleend aan een verhoor van de getuige in hoger beroep. In dit verband kan voorts van belang zijn de mate waarin de verklaring van de getuige steun vindt in andere bewijsmiddelen, alsook de door het Openbaar Ministerie tegen de vrijspraak aangevoerde bezwaren en de procesopstelling van de verdachte’. Deze uitgangspunten gelden ook in een geval als het onderhavige, waarin de betreffende verklaringen – die de rechtbank niet betrouwbaar heeft geacht – deels ten overstaan van opsporingsambtenaren en deels in eerste aanleg in aanwezigheid van de verdediging tegenover de rechter-commissaris zijn afgelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bdef8992bcc2610f54ab89e1067fb4041c4f04c0135a19dadb9dbc1a0582030b | shasum -a 256