Onder 9.3. Parket bij de Hoge Raad 23 maart 2021

Aangeefster kan slecht voor zichzelf opkomen, zo vertelt ze bij de politie, ze is in het verleden al meerdere keren verkracht zonder daar melding van te maken, nu wordt ze zelfs voor slet aangezien in de omgeving waar ze graag verkeert en cliënt is tot over haar grenzen heen gegaan door haar te masseren in de buurt van haar vagina. Als ze daarover twijfelt, kan ze natuurlijk geen aangifte doen dus zegt ze stelliger dan ze zich kan herinneren dat dat wel het geval is geweest al blijft de twijfel doorklinken in haar woorden ("Ik had het wel direct door maar begon aan mijzelf te twijfelen of ik het goed voelde") . Dit klinkt ook door in het feit dat ze eerst [betrokkene] , de ploegleider, vertelt dat ze is aangerand, niet dat ze verkracht is, zie haar verklaring bij de RC, p. 2), dat wordt pas later een verkrachting als ze bij de politie begrijpt dat hij eerder slachtoffers heeft gemaakt. Het is genoeg geweest, daar moet een einde aan komen, denkt ze. Gelet op het goede doel dat ze nastreeft - het voorkomen van meer slachtoffers - is het wellicht ook geoorloofd dat zekerder voor te komen dan ze het zich kan herinneren. Het is goed invoelbaar dat aangeefster zo heeft gedacht. Vanuit het trauma dat ze heeft, spreek ik dan ook niet van een bewust valse aangifte. Zo gaat het meestal niet in de realiteit maar wel van een aangifte die - op het punt van het inwendig aanraken van de vagina - onvoldoende betrouwbaar is omdat de herinnering is vervaagd en tot stand is gekomen onder omstandigheden die haar deden denken aan eerder seksueel misbruik (zie haar verklaring op p. 27: ik ben toen ik 14 jaar was ook misbruikt dus ik durfde niks te zeggen ).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8d75b6734db70518331f2fde8f198668a8839aca657ad1558390759759600c97 | shasum -a 256