Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 26 maart 2021

In het kader van reden B wijzen [eisers] erop dat zij hebben aangevoerd dat, indien voor een causaliteitsleer moet worden gekozen, dit er een moet zijn die past bij de bepalingen in de polis en de omstandigheden van het geval en niet een die de causaliteit en dekking verdergaand beperkt dan aan de hand van de bewoordingen van de polis kenbaar was en dan Allianz heeft bedongen. [eisers] hebben in dit verband de condicio sine qua non -leer en op de leer van de adequate veroorzaking naar voren geschoven. Met betrekking tot de condicio sine qua non -leer hebben [eisers] aangevoerd dat hier sprake is van samenhangende en met elkaar in verband staande oorzaken, omdat de hagel niet kan bestaan zonder de wind, en dat het daarom meer passend is om deze leer te hanteren. Meer in aanmerking kwam volgens [eisers] ook de leer van de adequate veroorzaking, waarin als oorzaak wordt aangemerkt de meest verwijderde gebeurtenis die bij een normale gang van zaken c.q. naar redelijke verwachting de schade teweeg zou brengen, welke leer in verzekeringsrechtelijke verhoudingen steun heeft gekregen. Volgens [eisers] had het hof moeten toelichten waarom een andere maatstaf dan die van de dominant cause niet in aanmerking kwam.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2ddec09f32e4e2e103d66321e4daef032013cb0350e75baed8bb8ee9e0e6a8be | shasum -a 256