Alinea 75 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 2021

29. Overeenkomstig deze ruime causaliteitsleer laat de rechtspraak van de strafkamer over het causaal verband tussen het bewezenverklaarde feit en de door de benadeelde partij geleden schade een beeld zien waarin toerekening van de schade aan de verdachte veelal redelijk wordt geacht. In het bijzonder is hier van belang dat – evenals in de strafrechtelijke causaliteitsleer van de redelijke toerekening – de omstandigheid dat de schade mede het gevolg is van keuzes die de benadeelde partij ná het strafbare feit heeft gemaakt, op zichzelf niet aan de aansprakelijkheid van de verdachte in de weg behoeft te staan. In HR 21 september 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZD1533, NJ 1999/801 konden de door de benadeelde partij gemaakte inschrijvingskosten voor een woning die “uit de buurt” stond van de wegens mishandeling veroordeelde verdachte aan de verdachte worden toegerekend. Kosten die door de benadeelde partij zijn gemaakt om het gepleegde strafbare feit aan het licht te brengen zijn volgens HR 22 april 2008, ECLI:NL:HR:2008:BB7077, NJ 2008/468, m.nt. Borgers te brengen onder het begrip rechtstreekse schade. In lijn daarmee kunnen ook kosten die in het kader van onderzoek naar het strafbare feit door een ingeschakeld bedrijfsrecherchebureau zijn gemaakt, waaronder de personeelskosten, als rechtstreekse schade worden aangemerkt, aldus HR 8 januari 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY5333. Ten slotte noem ik HR 10 oktober 2017, ECLI:NL:HR:2017:2576. In die zaak bleef het oordeel dat de door de benadeelde partij ter vervanging van een cilinderslot geleden schade in zodanig nauw verband stond met de bewezenverklaarde diefstal met braak – na de braak bleken onder meer de huissleutels weg te zijn –, dat de kosten van die vervanging redelijkerwijs konden worden aangemerkt als rechtstreeks aan de benadeelde partij toegebrachte schade.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb9ef897dd70b6092659008f43a70512cae77f97971177e76d9284b318ae6274 | shasum -a 256