Alinea 76 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 2021

30. In de onderhavige zaak heeft het hof vastgesteld dat de benadeelde partij afstand heeft gedaan van de kledingstukken omdat daaraan ten gevolge van het strafbare feit een “dusdanig negatieve lading” kleefde dat zij ze kennelijk niet meer wilde hebben. Dit gevoel van onbehagen bij de benadeelde partij is goed voorstelbaar. Juridisch ligt daarin het bestaan van een condicio sine qua non -verband besloten: zonder het bewezenverklaarde handelen van de verdachte zou er geen ‘negatieve lading’ aan die kledingstukken hebben gekleefd, zou de benadeelde partij daarvan geen afstand hebben gedaan en zou er geen schade als gevolg van het verlies van de zaak zijn ontstaan. Voorts heeft het hof overwogen dat tussen het bewezenverklaarde handelen van de verdachte en de schade voldoende verband bestaat om te kunnen aannemen dat de benadeelde partij door dit handelen rechtstreeks schade heeft geleden. Aldus heeft het hof tot uitdrukking gebracht dat de schade in zodanig verband staat met het bewezenverklaarde feit, dat zij, mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en de aard van de schade, als gevolg van dit feit aan de verdachte kan worden toegerekend. Dat oordeel getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk. Daaraan doet, anders dan de steller van het middel meent, niet af dat de schade samenhangt met de door het bewezenverklaarde feit ingegeven beslissing van de benadeelde partij om afstand te doen van de kledingstukken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb9ef897dd70b6092659008f43a70512cae77f97971177e76d9284b318ae6274 | shasum -a 256