Onder 1.18 Parket bij de Hoge Raad 30 maart 2021

Ad (vi) (staat het Ierland II-arrest in de weg aan toepassing van de remittance bepaling en geldt die bepaling wel voor inkomsten uit derde landen?): uit de tekst van het Verdrag volgt dat ‘vermindering’/‘relief’ in art. 2(5) mede relief door exclusieve toewijzing omvat. Het gaat bij de ‘vermindering’/‘relief’ in de remittance bepaling om de belastingvermindering – ten opzichte van de situatie zonder Verdrag – als gevolg van de toewijzings bepalingen. Remittance bepalingen maken de toewijzing ongedaan van inkomsten van (al dan niet domiciled ) inwoners van de remittance base Staat als die inkomsten niet naar die Staat worden overgemaakt. ‘Vermindering’ in art. 2(5) Verdrag betekent mijns inziens wat de term ‘relief’ in de gelijkelijk authentieke Engelstalige versie van de remittance bepaling betekent, namelijk elke verlichting van Nederlandse belasting ingevolge enige bepaling van het Verdrag. Exclusieve Verdragstoewijzing aan de andere Staat valt volgens mij duidelijk binnen de term ‘volledige [verlichting] van belasting op grond van een bepaling van deze Overeenkomst in een van de Staten’ in art. 2(5) Verdrag. Het Ierland II -arrest belet de toepassing van remittance bepaling dus niet; het is andersom: de remittance bepaling maakt de toewijzing ongedaan van winst aan Malta die aldaar wegens niet-overmaking niet wordt belast. De remittance bepaling keert voor inkomensbestanddelen toegewezen aan de remittance base Staat die aldaar als gevolg van non-remittance niet worden belast, terug naar de situatie zonder Verdragstoewijzing, i.e. toepassing van art. 2(4) Wet Vpb.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6b58e263781177535b7ab63ba178ccccb98fc8f1e3149df1b04a36c48c366e1c | shasum -a 256