Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 9 april 2021

Ouders zijn verplicht naar draagkracht te voorzien in de kosten van verzorging en opvoeding van hun minderjarige kinderen (art. 1:404 lid 1 BW). De contractsvrijheid van de ouders bij afspraken over kinderalimentatie wordt begrensd door de dwingendrechtelijke regel dat kinderalimentatie ten minste moet voldoen aan de wettelijke maatstaven, zo besliste de Hoge Raad in zijn prejudiciële beslissing van 1 november 2019. Dat betekent dat de rechter niet gebonden is aan wat de ouders over kinderalimentatie onderling overeen zijn gekomen, als die afspraken ertoe leiden dat niet ten minste is voldaan aan de wettelijke maatstaven. Daarmee is een beding dat inhoudt of ertoe strekt dat een toename van de draagkracht van een onderhoudsplichtige of van de behoefte van het kind niet kan leiden tot een hogere kinderalimentatie, nietig op grond van art. 3:59 BW in verbinding met art. 3:40 lid 1 BW. Voor zover een niet-wijzigingsbeding inhoudt of ertoe strekt dat een afname van de draagkracht van een onderhoudsplichtige of van de behoefte van het kind niet kan leiden tot een lagere kinderalimentatie, is dit beding in beginsel níet in strijd met de regel dat kinderalimentatie ten minste aan de wettelijke maatstaven moet voldoen, en kan aan dit beding rechtsgevolg toekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3ca2dba232260aab73bb01a2dc0cb1dc21b720e901d36a9ef9af3011386fa25 | shasum -a 256