Onder 2.17 Parket bij de Hoge Raad 9 april 2021

Voor deze klacht geldt het volgende. De klacht voert met juistheid aan dat de man in hoger beroep is uitgegaan van een behoefte van de kinderen tezamen in 2016 van € 400,- per maand en de vrouw van € 460,- per maand. Dat betekent echter niet dat het hof gehouden was om de behoefte van de kinderen vast te stellen op een bedrag tussen de € 400,- en € 460,- per maand, zoals het middel aanvoert. De rechter heeft immers een zelfstandige taak om de kinderalimentatie vast te stellen op een zodanig bedrag, dat de kinderalimentatie ten minste aan de wettelijke maatstaven voldoet. Dat volgt uit de hiervoor onder 2.3 genoemde beslissing van de Hoge Raad van 1 november 2019, dat de rechter niet gebonden is aan een niet-wijzigingsbeding met betrekking tot kinderalimentatie dat inhoudt dat een toename van de draagkracht van een onderhoudsplichtige of van de behoefte van het kind niet kan leiden tot een hogere kinderalimentatie. Hieruit is af te leiden dat de rechter niet gebonden is aan een door partijen gestelde behoefte van de kinderen, als die behoefte lager is dan volgens de wettelijke maatstaven heeft te gelden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3ca2dba232260aab73bb01a2dc0cb1dc21b720e901d36a9ef9af3011386fa25 | shasum -a 256