Onder 2.18 Parket bij de Hoge Raad 9 april 2021

Weliswaar zijn er enkele uitspraken waarin de Hoge Raad heeft geoordeeld dat de appelrechter de grenzen van de rechtsstrijd had overschreden door in hoger beroep de kinderalimentatie op een ander bedrag vast te stellen dan binnen de grenzen van de door de man respectievelijk de vrouw verdedigde hoogte van de kinderalimentatie. In die zaken had het hof de kinderalimentatie echter lager vastgesteld dan de rechtbank, terwijl geen incidenteel appel was ingesteld. Dat dat de appelrechter niet is toegestaan, is in lijn met het in de uitspraak van de Hoge Raad van 1 november 2019 gegeven oordeel, dat een niet-wijzigingsbeding (in beginsel) niet nietig is, voor zover dat inhoudt dat een afname van de draagkracht van een onderhoudsplichtige of van de behoefte van het kind niet kan leiden tot een lagere kinderalimentatie. Hieruit volgt immers dat het partijen (in beginsel) vrijstaat om afspraken te maken over kinderalimentatie op een hoger bedrag dan volgens de wettelijke normen. Daarbij past dat het niet aan de rechter is om ambtshalve in te grijpen op de grond dat de kinderalimentatie te hoog zou zijn vastgesteld, als de betrokken ouder daartegen in hoger beroep niet opkomt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3ca2dba232260aab73bb01a2dc0cb1dc21b720e901d36a9ef9af3011386fa25 | shasum -a 256