Onder 2.21 Parket bij de Hoge Raad 9 april 2021

Vast staat dat de vrouw op 10 december 2018 in het huwelijk is getreden met [betrokkene 1] . Dit betekent dat in ieder geval met ingang van die datum de aanspraak op de alleenstaande ouderkop, die in 2018 € 3.101,- bedroeg, is komen te vervallen. Het maximale bedrag aan kindgebonden budget in 2018 voor de vrouw bedroeg dan ook € 2.129,-. Dit bedrag aan kindgebonden budget wordt, zoals hiervoor weergegeven (onder 2.9), afgebouwd vanaf een (gezamenlijk) toetsingsinkomen, dat in 2018 € 20.451,- bedroeg, met 6,75% van het verschil tussen het feitelijke gezamenlijke toetsingsinkomen en € 20.451,- (art. 2 lid 7 Wet kindgebonden budget). Dit betekent dat in de situatie van de vrouw bij een gezamenlijk toetsingsinkomen van de vrouw en een inkomen van [betrokkene 1] van € 51.991,- per jaar, geen aanspraak meer kon worden gemaakt op kindgebonden budget. Het hof heeft het inkomen van de vrouw in totaal begroot op € 32.495,-. Gezien de stukken die de vrouw heeft overgelegd ter zake van het inkomen van [betrokkene 1] in 2019, in welk jaar hij blijkens de (onbestreden) verklaringen van de vrouw tijdens de mondelinge behandeling minder is gaan werken, is het aannemelijk dat de vrouw en [betrokkene 1] in 2018 niet meer in aanmerking kwamen voor een kindgebonden budget. Onder deze omstandigheden hoefde het hof niet in te gaan op de stelling van de man dat de vrouw had moeten aantonen dat zij niet langer aanspraak maakt op het kindgebonden budget. Het oordeel is ook niet tegenstrijdig met het oordeel van het hof om het kindgebonden budget mee te nemen bij de bepaling van het netto gezinskomen. Het hof heeft in zijn beschikking voldoende inzicht gegeven in de gedachtegang die aan zijn beslissing over de draagkracht van de vrouw ten grondslag ligt. Ook klacht III slaagt niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3ca2dba232260aab73bb01a2dc0cb1dc21b720e901d36a9ef9af3011386fa25 | shasum -a 256