Onder 2.3. Parket bij de Hoge Raad 16 maart 2021

29. In de zaak […] is sprake van meer dan redelijke twijfel of cliënt het aan hem verweten strafbaar feit heeft gepleegd. Deze beschuldiging is immers gebaseerd op de verklaring van de getuige [ betrokkene 1] , die eerst heeft verklaard acht à negen pakketjes en briefjes van € 500 te hebben gezien, vervolgens heeft hij gezegd dat het briefjes van € 50 waren en volgens zijn collega [betrokkene 2] heeft hij die dag zelf gezegd dat hij niet met zekerheid kon zeggen of er überhaupt wel geld in de zakjes heeft gezeten, maar dat het ook iets anders had kunnen zijn. Dit staat in schril contrast met het feit dat in menig witwas- en ontnemingszaak de verklaring van de verdachte dat hij over grote contante geldbedragen in de spreekwoordelijke ‘oude sok’ kan beschikken, niet aannemelijk dan wel ongeloofwaardig wordt geacht omdat dat (onder meer) ongebruikelijk zou zijn en veiligheidsrisico’s met zich mee zou brengen. Dan dient toch ook de verklaring van [ betrokkene 1] , dat er grote contante geldbedragen onder een broekriem zouden hebben gezeten (!), onaannemelijk en ongeloofwaardig worden geacht. Bovendien volgt uit de verklaring van [ betrokkene 1] niets, maar dan ook niets over de wederrechtelijke herkomst van de door hem in wisselende samenstelling omschreven voorwerpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a72e2ebf1df3badc2d541f756eb96030ee389081d9f98a9ea5561c1b3de4ceb5 | shasum -a 256