Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 8 januari 2021

Welnu, uit rechtsoverweging 4.2 van het arrest van het hof volgt niet dat het hof van een andere opvatting omtrent het recht is uitgegaan (dan de zojuist bedoelde juiste). Dat – zoals het hof heeft overwogen – in een geval waarin partijen van mening verschillen over de betekenis en reikwijdte van een contractuele bepaling, de bewuste bepaling eerst moet worden uitgelegd alvorens zij kan worden toegepast, is alleszins juist. Iets anders wordt door het onderdeel ook niet betoogd. Dat het hof zich de vraag heeft gesteld wat partijen met het criterium van lid 2 van artikel 17 hebben beoogd en dat ook volgens het hof dit bepalend is voor de vraag of (ook) een aandelenoverdracht binnen het bereik van die bepaling valt, blijkt overvloedig uit wat op rechtsoverweging 4.2 volgt. Daarbij heeft het hof óók erop gelet dat als in 2005 De Bijenkorf zou hebben beoogd om ook een overdracht van aandelen onder lid 2 van artikel 17 te laten vallen, dat dan een andere formulering voor de hand zou hebben gelegen. Anders dan de steller van het middel kennelijk veronderstelt, is dit niet onjuist. Een en ander staat kennelijk zowel in verband met (1) de omstandigheid dat sprake was van een zuiver commerciële transactie tussen professionele partijen, die werden bijgestaan door juridisch deskundige adviseurs, die zich er bewust van waren dat eventuele opvolgende verhuurders voor de uitleg van de bepalingen in de overeenkomsten slechts op de bewoordingen ervan zouden kunnen afgaan (rechtsoverweging 4.4), als (2) met de omstandigheid dat De Bijenkorf zelf had betoogd dat destijds het geval van een aandelenoverdracht (aan een buitenlandse partij) haar aandacht had en dat zij die wenste te voorkomen. Het is dus niet het hof dat heeft bedacht dat De Bijenkorf beoogd zou moeten hebben dat een aandelenoverdracht onder lid 2 van artikel 17 viel (vergelijk de zesde volzin van rechtsoverweging 4.5). Dat was door De Bijenkorf zélf betoogd. Ten slotte nog, het hof heeft zich mijns inziens ook voldoende rekenschap gegeven van de vraag welke soort transacties wél onder de bepaling van het tweede lid van artikel 17 zouden kunnen vallen. Uitdrukkelijk vermelden voor welke transacties dit geldt behoefde het hof in het licht van het partijdebat niet (vergelijk hierna 3.24).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2aa923ce5bf5d02ba75a0700a5e91dcdf304501859d99def683a27f753eb94c0 | shasum -a 256