Onder 3.19 Parket bij de Hoge Raad 8 januari 2021

‘4.5. Een taalkundige uitleg wijst er naar het oordeel van het hof zonder meer op dat de door De Bijenkorf voorgestane uitleg niet juist is. Evident uitgangspunt is (zie lid 1 van artikel 17) dat het voorkeursrecht van toepassing is bij verkoop van het gehuurde (verkoop van stenen) door de verhuurder. Daar zijn partijen het overigens ook over eens. In lid 2 volgt een verruiming die inhoudt dat “met verkoop in dit verband steeds tevens wordt bedoeld iedere andere rechtshandeling met een zakenrechtelijk en/of obligatoir karakter die materieel tot een vergelijkbaar gevolg leidt”. Gelet op de samenhang met lid 1 en bij gebrek aan aanwijzingen voor het tegendeel, ligt het dan voor de hand dat het daarbij gaat om andere rechtshandelingen van de verhuurder. Als het in 2005 werkelijk de bedoeling van De Bijenkorf was om ook een overdracht van aandelen, in dit geval in 2017 de overdracht van de aandelen in de (moeders van de) verhuurder(s) door de (groot)moeder van de verhuurder(s) eronder te laten vallen, dan had het op haar weg gelegen om dit op te schrijven, op een zodanige manier dat het niet alleen voor de toen betrokken partijen maar ook voor toekomstige partijen die met het voorkeursrecht te maken zouden krijgen redelijkerwijs duidelijk zou moeten zijn. Dat is niet gebeurd. Integendeel, het feit dat vervolgens in lid 3 staat dat in geval van voorgenomen verkoop als bedoeld in artikel 17, de verhuurder verplicht is het gehuurde onvoorwaardelijk aan te bieden, bevestigt de hierboven gevolgde uitleg, te weten dat de verruiming in lid 2 alleen ziet op rechtshandelingen van de verhuurder zelf, het is immers volgens lid 3 ook de verhuurder die het gehuurde (en dus niet de aandelen) dient aan te bieden.’

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2aa923ce5bf5d02ba75a0700a5e91dcdf304501859d99def683a27f753eb94c0 | shasum -a 256