Alinea 262 Parket bij de Hoge Raad 8 juni 2021

16. In de onderhavige zaak sprak de rechtbank de verdachte van het onder 1 tenlastegelegde vrij omdat er volgens haar onvoldoende bewijs was om te spreken van een concreet voorbereid misdrijf. Zij vond dat niet met voldoende bepaaldheid is gebleken welk crimineel doel verdachte en zijn medeverdachten voor ogen hebben gehad. Niet deelde zij de visie van het openbaar ministerie dat slechts de aard (kwalificatie) van het voorbereide misdrijf moet komen vast te staan. Naar haar oordeel moeten voor het bewijs dat de tenlastegelegde voorwerpen “bestemd waren tot het begaan van dat misdrijf” ook de contouren van het (feitelijk) te plegen misdrijf blijken: “Zo ligt het voor de hand dat bij de voorbereiding van een moord, het voor de daders in beginsel duidelijk is wie het slachtoffer zal zijn”. De rechtbank heeft kennelijk niet alleen moeite met de vaststelling van de ‘contouren’ van het misdrijf, maar ook met die van de aard van het misdrijf zelf waarop de voorbereidingshandelingen gericht zouden zijn geweest. In het vonnis belicht de rechtbank bijvoorbeeld dat op de aangetroffen SD-kaartjes heimelijk gemaakte opnames zijn aangetroffen van verschillende personen “maar dat niet is gebleken wat de precieze plannen waren met deze mensen”. En ook wijst zij erop dat getuige [betrokkene 32] weliswaar heeft verklaard over de dreiging die hij vanuit een bepaalde richting voelde, maar dat niet is komen vast te staan wat er met hem diende te gebeuren: het “kan zijn dat [betrokkene 32] zou moeten worden doodgeschoten, maar een gijzeling/wederrechtelijke vrijheidsberoving of een afpersing of een enkele bedreiging behoort ook tot de mogelijkheden”, aldus de rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c8c06eb65e1a229bd665edbc70c5f7dc77a668f58527d41fcfd3efc474a358f3 | shasum -a 256