Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 25 juni 2021

Art. 7:959 lid 1 BW voorziet ook in een recht van de verzekerde op vergoeding door de verzekeraar van de (redelijke) kosten van zijn contra- expert. Uit de wetsgeschiedenis valt af te leiden dat de wetgever de verzekerde het recht op een kostenvergoeding van de verzekeraar heeft toegekend, vanuit de gedachte dat de verzekerde degene is die expertisekosten moet maken om (de hoogte van) zijn schade aan de verzekeraar aan te tonen. De verzekerde moet “ zo volledig mogelijk schadeloos ” worden gesteld. De verzekeraar pleegt de door de verzekerde gemaakte expertisekosten te “ vergoeden ”. Hierbij past niet de stelling van Achmea dat uit art. 7:959 lid 1 BW geen recht volgt op vergoeding van de kosten van de contra-expert van de verzekerde. Immers, ook als de door de verzekerde ingeschakelde expert een contra-expert betreft (omdat de expert van de verzekeraar is voorgegaan in het vaststellen van de hoogte van de schade), kan het zijn dat de verzekerde kosten moet maken om de hoogte van de schade te laten vaststellen, bijvoorbeeld omdat hij het oneens is met de bevindingen van de expert van de verzekeraar. Die kosten, die de verzekerde dan dus moet maken (de bewijslast met betrekking tot de omvang van de schade rust dan ook nog altijd op hem), moeten door de verzekeraar worden vergoed.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/76dcbbba40c9ab9ef6ecfa179c9623c2d59c56b049e654e4dfdd0c066aaaeec0 | shasum -a 256