Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2021

12. In de rechtspraak van het EHRM over het ondervragingsrecht wordt onderscheid gemaakt tussen ‘prosecution witnesses’ (“persons whose deposition may serve to a material degree as the basis for a conviction and which thus constitutes evidence for the prosecution”) en ‘defence witnesses’ (“witnesses whose statements are in favour of the defendant”) en gelden voor beide soorten getuigen afzonderlijke beoordelingskaders. In mijn conclusie voorafgaand aan het hiervoor genoemde arrest van de Hoge Raad van 20 april 2021 heb ik bij dit Straatsburgse onderscheid tussen ‘prosecution witnesses’ en ‘defence witnesses’ enige kanttekeningen geplaatst. Eén daarvan is dat in de praktijk beide typen getuigen niet altijd strikt van elkaar te onderscheiden zijn. In rechtsoverweging 2.9.2. van het arrest van 20 april 2021 heeft de Hoge Raad verduidelijkt wanneer de aangescherpte regels voor de beoordeling van getuigenverzoeken van toepassing moeten worden geacht. Van de verdediging mag geen nadere onderbouwing van het belang bij het horen van de getuige worden verlangd, voor zover het verzoek betrekking heeft op een getuige ten aanzien van wie de verdediging het ondervragingsrecht nog niet heeft kunnen uitoefenen, terwijl deze getuige al – in het vooronderzoek of anderszins – een verklaring heeft afgelegd met een belastende strekking. Het gaat dan om een verklaring die door de rechter voor het bewijs van het ten laste gelegde feit zou kunnen worden gebruikt of al is gebruikt. Daarvan is in ieder geval sprake als de rechter in eerste aanleg een verklaring van een getuige voor het bewijs heeft gebruikt en de verdediging in hoger beroep het verzoek doet deze getuige op te roepen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff38cbb781f852070cbe6b7c812bb47dbf8acc14b417a55876bf88b6f943e1f3 | shasum -a 256