Onder 3.15 Parket bij de Hoge Raad 3 september 2021

Allereerst merk ik echter op dat de tekst van de beslissingen van de officier van justitie mijns inziens aan geen van beide oordelen in de weg staat. Voor zover uit de stukken van het geding blijkt, bevatten de beslissingen van de officier van justitie aan inhoudelijke motivering niet meer dan dat ‘op basis van de door de verbaliserende instantie ter beschikking gesteld gegevens is gebleken dat de beschikkingen niet stand kunnen blijven’. De precieze reden voor de vernietiging – dat de auto al was vernietigd; zie hiervoor in 2.1 onder (xii) – is door de Staat aangevoerd in de stukken. Die reden is niet door [eiseres] bestreden en dienovereenkomstig door de rechtbank en het hof vastgesteld. Op de ontvankelijkheid van het beroep is in de beschikkingen in het geheel niet ingegaan. In de beslissingen valt dus niet zonder meer te lezen dat de officier van justitie zou hebben beslist dat de termijnoverschrijding wel verschoonbaar is, zoals in de eerste klacht van subonderdeel 1.3 van het middel wordt betoogd, of dat zijn beslissing niet op coulance berust, zoals in subonderdeel 1.2 aan de orde wordt gesteld. De uitleg van het hof in rov. 8.2 derde gedachtestreepje dat het eerste niet zo is, en in rov. 8.3 dat het tweede wel zo is, is feitelijk en, nu hierover niets naders in de beslissingen te lezen valt, niet onbegrijpelijk (zie ook hierna in 3.46 bij de bespreking van genoemde subonderdelen).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a1cf10d089168490d0062ac24b1836f9065e04605bd1845656a5c2f1fbaabcda | shasum -a 256