Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 18 november 2022

4.7 [eiser] heeft gelijk dat wanneer [verweerder] in het bewuste telefoongesprek vervolgens het bestaan van schade heeft ontkend of gerelativeerd, het in het licht van het arrest van de Hoge Raad van 9 oktober 2020 de vraag is of [eiser] voldoende zekerheid had over de schade en [verweerder] als aansprakelijke persoon voor die schade. Indien [verweerder] toen, zoals [eiser] heeft aangevoerd, heeft gezegd dat een zekere verzakking normaal was en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, is goed verdedigbaar dat [eiser] op dat moment op deze geruststellende mededeling van de door hem ingeschakelde deskundige mocht vertrouwen. Maar volgens [eiser] zelf namen de problemen met de loods die vanaf 2011 aan het licht kwamen niet af en stabiliseerden ze ook niet, maar namen ze slechts toe. Bij gelegenheid van de mondelinge behandeling bij het hof heeft [eiser] verklaard dat in 2013 ook de wanden bol gingen staan en dat lekkage ontstond. Als [verweerder] in het telefoongesprek uit 2012 al een geruststellende mededeling heeft gedaan – [verweerder] ontkent dat overigens –, dan kon [eiser] daar niet (langer) het vertrouwen aan ontlenen dat geen sprake was van schade, toen vervolgens de problemen alleen maar toenamen. In de loop van 2013, uiterlijk 1 januari 2014, beschikte hij over voldoende zekerheid dat sprake was van schade en – gelet op het feit dat hij zich, al dan niet op advies van [het bouwkundig ontwerpbureau] , voor deze schade al tot [verweerder] had gewend – dat [verweerder] de aansprakelijke persoon voor deze schade was, of één van de aansprakelijke personen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/de6dde1d3d0a42fbe9a0f2dc54c36f5cf058d3dd905ea4d45c8f5b3109f5ecd1 | shasum -a 256