Onder 3.17 Parket bij de Hoge Raad 25 november 2022

Over de motiveringklachten kan ik betrekkelijk kort zijn; deze treffen evenmin doel. Dat het hof niet (bedoeld is mogelijk: expliciet) geoordeeld zou hebben dat er sprake is van een partijgetuigenverklaring van [verweerder] die strekt tot aanvulling van onvolledig bewijs (ook niet in het tussenarrest), mist feitelijke grondslag. Dit is natuurlijk wel degelijk (ten minste impliciet) het hofoordeel hier; dat is de hele ratio van de bewijsopdracht aan partij [verweerder] . Het hof oordeelt in het tussenarrest immers dat het bewijs van de terugbetaling van de laatste € 2.000,- nog niet (helemaal) is geleverd. Gelet op de te betrachten behoedzaamheid bij de waardering van verklaringen van een ex – en dat impliceert natuurlijk niet dat die geen begin van bewijs kunnen zijn ten voordele van [verweerder] (tussenarrest rov. 4.6) – laat het hof in rov. 4.7 van het tussenarrest [verweerder] toe, conform zijn aanbod, tot “ aanvullend getuigenbewijs ” “ door het horen van zichzelf als partijgetuige ”. Zonder meer goed te volgen is dat dit het oordeel behelst dat de partijgetuigenverklaring van [verweerder] aanvullend kan zijn op de verklaringen van diens ex, welke laatste aldus tot onvolledig (maar wel een begin van) bewijs worden bestempeld door het hof. Daar ketsen de betreffende motiveringsklachten meteen al op af. Dit wordt ook niet anders, zoals het middel ingang wil doen vinden, nu het dictum van het tussenarrest luidt dat [verweerder] wordt toegelaten ‘te bewijzen’ dat hij eind 2016 € 2.000,- contant aan [eiser] heeft betaald, omdat het dictum in het licht van onder meer het zo-even besproken rov. 4.7 van het tussenarrest moet worden gelezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fca34ae5a2530fb2cc8e6c6d061a755c4621baed177c1a7d69b344687e425af0 | shasum -a 256